Hayat...

     Herkese iyi akşamlar. Bir süredir bloğuma girip bir şeyler yazıp yazıp siliyorum. Tıpkı şimdi yaptığım gibi. Şu satırları bile yazarken elli bin kere yazıp yazıp sildim. Sanki bir geçiş dönemindeymişiz gibi geliyor bana. Ülke olarak boyut değiştiriyormuşuz gibi geliyor. İnsanlığımızı bir kenara koyup birer robota dönüşüyormuşuz gibi geliyor. Olan biten her şeyi tipik bir tüketim toplumu gibi hapur hupur yeyip yok ediyormuşuz gibi hissediyorum. Allah sonumuzu hayretsin.
     Öff neyse azıcık iç açıcı konulardan bahsedelim. Dün mağazalara göz attık küçüğümle. Koton indirime girmiş. Deri kumaş karışımı bir şort eteği 15 TL. ye aldık Eteğin normal fiyatı sanırım 50 TL idi. Ben kendime hiç bir şey almadım. Küçük bir diyete başladım bugün. Kan hastalığım çıktığından beri tam 10 kilo aldım. Kan,ilaçlı serumlar,kan iğneleri,özel beslenme menüleri derken kilo almamak mümkün değil. O yüzden aldığım kiloları yaz gelmeden vermem lazım. Tabii sağlığımı tehlikeye atmadan. Beyaz ekmek oldum olası sevmem ve mümkün olduğunca da yemem. Kahvaltıma genelde Eti Form veya kepekli galeta (2 adet) bir dilim beyaz peynir ve çay eşlik eder. Akşam yemeklerimi hafifleştirdim sadece. Sıvı miktarını çoğalttım. Allah'tan metabolizmam hızlı çalıştığı için  kilo verirken zorluk çekmiyorum. Sadece boğazımı tutmak biraz problem oluyor :)
     Bu akşamın menüsü bizde sebzeli mantardı. Bir adet kuru soğan,bir adet kırmızı biber, bir adet domates, yarım kilo kadar mantara biraz salça,biraz pul biber ve kimyon eşlik etti pişerken. yarım çay bardağı kadar su ile yaklaşık yarım saat pişirdik. Hafif diri kaldı mantarlar ama lezzeti enfesti. Denemenizi tavsiye ederim. Anne kız yaza biraz daha fit girmeye karar verdik. Fotoğraf çekiminde henüz iyi değilim. O yüzden çektiğim fotoğrafların hatalarını hoş görün emi :)
     Hayallerinizdeki gibi bir hayat sürün. Şimdilik hoşçakalın ....

Karanlık...

     Herkes bir şeyler söyledi,yazdı,düşündü,üzüldü,kahroldu. Ama hiç kimse anneciği kadar yanmadı kahrolmadı...Bense sustum,konuşamadım.Ağzım dilim lal oldu. Yazmam gerek dedim yazamadım...Buralar çok karanlık,sen aydınlıkta ol Özgecan....

Bir Çocuğun Kar İle İmtihanı

     Merhabalar. Umarım hayatınızda her şey yerli yerinde ve yolundadır. Benim hayatım şu aralar fırtına öncesi sessizlik kıvamında...Nedenini daha sonra ayrıntılı bir şekilde anlatacağım. Yeteri kadar içim kararmışken ve henüz netleşmemiş bazı şeyler varken yazmak pek mantıklı gelmiyor. Neyse ne offf ben ne yazacaktım nereye geldim yine. 

     M. şimdiye kadar hiç kar görmedi. Ve her çocuğun olduğu gibi en büyük isteği kar görmekti. Kışları yaptığı tattillerde ya gittiği yerlere kar yağmadı,yada kar yağan yerlere gitmedi,kısmet olmadı. Bu yıl her zaman söylendiğinden daha çok söylendi ama,çünkü bir çok şehirde okullarda "kar tatili" varken bizimki kös kös okula gitmek zorunda kaldı. :) 

     Koca ülkede bu kadar şehir varken neden Adana'da mahsur! kaldığımızı anlayamadığını,hayatı heyecanlı kılmak için neden bir çılgınlık yapıp başka bir şehre (ama kar yağan) taşınmadığımızı,her sabah kendisi okula giderken başka yerlerdeki çocukların kar yağdı! diye evde yatmalarının nasıl bir travma olduğu vs vs tipi sordu,söyledi,söylendi durdu anlayacağınız :) 

     Neyse okullar sömestr tatiline girince bu kocakarı modundan çıkıp evdeki şampiyon moduna girdi tekrardan.Bu arada da etüt merkezi de öğrencileri için, Adana halkının kış mevsiminde yaklaşık 1,5 saat yol giderek kar ile kavuştukları bir yer olan Karboğazı Gezisi düzenledi. Bizimkinin arayıp da bulamadığı bir fırsattı bu. Ben de ona almış olduğu teşekkür belgesi için bir çeşit ödül vermiş olacağım için geziye gitmesini destekledim. Çantasına yedek kıyafetler,su,atıştırmalık kurabiyeler (zorla koyduk bunu yolda yersiniz diye yalvararak koydum) falan koyduk. Gezideyken her konuşmamızda şakıyordu resmen bizimki :). Akşam olup eve döndüğünde ise yüzündeki ifade yorgun ama şampiyon bir savaşçı edasındaydı. Sanki bizimki karı yenmişti :). İşte bizim şampiyondan ve karla savaşından kareler. 

Bu Aralar....

     Herkese iyi akşamlar. Güzel bir sömestr tatilinden sonra eski tempomuza geri döndük. Bu arada arkadaşımdan aldığım üç tane kitaptan birini sizlerle paylaşmak istedim. "Senden Önce Ben" kitabımızın ismi. Son derece hareketli bir hayatı olan, aynı zamanda da başarılı bir iş adamı olan Will Traynor ile küçük turistik bir kasabada yaşayan garson kız  Louisa Clark'ın hikayesini anlatıyor kitabımız.Etkileyici,yalın bir anlatıma sahip bir dili var kitabın. Yazarı Jojo Moyes. İnsan kitabın sonuna kadar bir umut mucize bekliyor. Ya da ben bekledim bilemiyorum :) . Okumanızı tavsiye ederim.

Mola İyidir.

     Herkese merhaba dilerim hepinizin keyfi yerindedir. Diğer şehirleri bilemem ama Adana'da kış biraz hafifledi gibi. Çok soğuk diye isyan ettiğimiz günleri atlattık çok şükür. Bu arada ben de biraz mola vermek istedim her şeye. Kendimle,kızımla, evimle kalmak istedim. M. hanım sömestr tatiline girdi. Teşekkür aldı bi'tanem benim. Resim ve bilgisayar dersi hocaları notlarını biraz daha cömert tutsaydı, M. Hanım da bu dersleri biraz daha ciddiye alsaydı teşekkür takdir olacaktı. Takdir teşekkür şu bu elbette önemli ama daha önemlisi çocuğun bu belgeleri ezberle almış olmaması. Ben M'.ye karne günü sordum mesela, sözel dersler sayısallara göre bir tık aşağıda sence neden böyle diye. Cevabı sayısal derslerin içinde macera,keşif,bulmaca türü olguların olduğunu söyledi. Aynı şeyleri sözellerde hissetmediğini ve o tür derslerin son derece sıradan ve sıkıcı geldiğini anlattı. Peki sözel derslerin üstesinden tam anlamıyla nasıl geldiğini sorduğumda ise, derste deli gibi dinlediğini ve bir kez tekrar yaptığını sonra sınav zamanına kadar konuya geri dönmediğini söyledi. Sınav zamanları da onun "büyük tekrar" dediği çalışma sistemiyle sözel sınavlara hazırlandığını anladım. Bunları yazıyorum ki içinizde çocuğunun bu tip bir eksiği olan var ise belki bir faydam dokunur. 

     Biz bu hafta sonu havanın da güzel olmasını fırsat bilerek kendimizi çayırlara çimenlere attık. Keyifli saatler geçirdik. Adana'nın İmamoğlu diye bir ilçesi var, o taraflara doğru gittik. Hiç bilmediğimiz köylerden geçtik, tanımadığımız insanlarla sohbet ettik. Gerçek Adana insanının gülen yüzünü gördük. Fotoğraf çektiğimi sanmıştım topu topu 3 tane çekmişim çok pişmanım. N'apalım bu kadarıyla yetinecez artık. 

Çok Soğuk!

     Herkese sıcacık akşamlar diliyorum. Bizler sıcak yuvalarımızda sırtımız pek,karnımız tok oturup havanın soğukluğundan şikayet ederken evsizlere sadece dua ediyoruz bir çoğumuz. Bu konuyla ilgili vakıfların,derneklerin vs kuruluşların (devlet daireleri dışında) çalışmaları var mı yok mu yarından itibaren araştırmaya başlayacağım. Bir tas çorbalarında tuzum olursa ne mutlu bana! Bu yazımı okuyanlar lütfen siz de bunu yapın. 

     Sokakta yaşayan hayvanlarımızı da unutmayalım. Bir koliyi apartmanlarımızın,evlerimizin,bahçelerimizin kenarına bir köşeye kapakları açık vaziyette koysak inanın içine sığınacak bir kedi bir köpek mutlaka olur. Hele bir de evimizdeki yemek fazlalıklarını onlara verirsek ohh değmeyin keyiflerine!

Mevlid Kandiliniz Mübarek Olsun

Biz helvamızı yaptık, dağıttık. Namazımızı kıldık,yasinimizi okuduk, dualarımızı ettik. Allah kabul etsin..