Başarı; Neye ve Kime Göre?

Cuma günü alınan karnelerle çocuklar yarı yıl tatillerine başlamış oldular. Bizim küçük hanım teşekkür aldı, takdiri 4 puanla kaçırdı. Kızım adına o kadar sevindim ki anlatamam. Ama bir yandan da üzüldüm. Çünkü takdir almak istiyordu ve 4 puanla kaçırdığı için çok üzgündü. Benim nazarımda hiç bir belge almasa da olur ama öyle bir sistem içinde yaşıyoruz ki ve başarı kıstasları o kadar belirgin ki bunları elde edebilmek için mücadele etmekten başka bir şansın yokmuş gibi görünüyor. Arkadaşları içinde hiç bir belge almadan karne alanlar da vardı elbette, ben özellikle ailelerin tavrını merak ettiğim için samimi olduklarımıza ailelerini tepkilerini sordum. Kimisi hiç umursamamış kimisi de kızmıştı notlar niye bu kadar düşük diye. Çocuğunuz kadar kendinize de kızıyor musunuz acaba diye sorasım geldi o ailelere. Bir yandan bunları düşünürken de ne yapsınlar sistem bu dedim içimden. Eğitim elbette şart, bu dünya düzeninde iyi bir eğitimin yoksa, aileden zengin değilsen ve istediklerini yapmak istiyorsan bu biraz zor. Ben çocuğumun şimdi nasıl mutluysa büyüyünce de yine aynı huzur ve mutlulukla yaşamasını istiyorum. Maalesef ben öyle olamadım. Ve çocuğumun da bu buhranı yaşamasını istemiyorum. Ömrüm ve gücüm yettiğince hayatı ona yaşanabilir kılmaya çalışacağım. Çocukluğum aklıma geldiğinde öyle mutlu oluyorum ki anlatamam içimle birlikte yüzüm de aydınlanıyor. Ama günümüze döndüğümde sanki başıma birisi tavayla vurmuş gibi oluyorum. Son 15 yılım sadece mücadele etmekle geçmiş. Hep bir şeyler için savaşmışım,çalışmışım, didinmişim.... Sanki ne zaman işlediğimi bilmediğim günahlarımın bedelini öder gibi bir hayat yaşamışım. Mutlu olduğum ve hala olmaya devam ettiğim olaylar,insanlar var elbette hayatımda; en önemlileri de kızım ve eşim...Zaten kızım olmasaymış ben ne olurmuşum hiç düşünmek bile istemiyorum. O kadar çok yalnız kaldığım, bırakıldığım zamanlar olmuş ki sanki ben de bunu haketmişim gibi davranmış ve yaşamışım. Aslında kendimi cezalandırmışım...Kızımla başbaşa kaldığımda "anne" olmanın ne kadar kutsal ve önemli bir şey olduğunu anlamışım. Onun minicik ellerini uzattığında elini tutmanın ne kadar önemli bir şey olduğunu öğrenmişim geçen bu süreçte. Ben elimi ne zaman uzatsam bir el bulamadım ve bunun normal birşey olduğunu sandım; taki anne olana kadar... Aslında başarılıymışım da , her ne kadar kimileri beni beceriksiz,geçimsiz,vs kalıplarla tanımlasa da. Kızımla birlikte küçücük bir dünya yaratmışız kendimize doğrularıyla yanlışlarıyla.... Ve şimdi bakıyorum da bu dünyamıza; aslında ben başarılıymışım... Görüşmek üzere hoşçakalın...

Varlığım...

     Dün kalbimin ortası kızımın doğum günüydü. En sevdiği arkadaşları ve arkadaşlarımla evde küçük bir kutlama yaptık onun için. Her doğum gününde bir mektup yazardım ben kızıma. Bu doğum gününde bir ilk gerçekleşti ve bir şey yazmadım sanıyor onun için. Oysa bu kez duygularımı burada anlatacağım ona.
     Annesinden Kuzusuna Mis Kokulu Bir Mektup Daha;
     15 oldun kuzum canımın içi, kalbimin ortası,evimin sahibi,dünyam her şeyim Melisa'm. Artık genç kızlığa adım atıyorsun. Hayatın sana getirdikleri artık biraz daha fazla ve karışık olacak. Bu getirilerin yanlışını doğrusunu sen ayırt edeceksin. Ben hep yanında yörende,arkanda olacağım yavrum. Durup düşünüp karar veremediğin, yardıma ihtiyacın olduğu her anda ömrüm yettikçe sana bir adım uzakta olacak, elimi uzatacağım. Dünyanın hızla daha karmaşık bir hale geldiği ve ülkemizin de bundan nasibini aldığı günler yaşıyoruz biliyorsun. Ürktüğünü görebiliyorum gözlerinden , korkma kuzum eninde sonunda iyilik kazanır,iyi insanlar kazanır. Hayat hep güzellikleri sunmaz yavrum,bazen kış olur bazen güz...Bunları bilerek yaşamak seni daha güçlü kılar. En kötü durumdan bile bir güzellik çıkarabilmek hayata bağlar seni.
     Gelecek için planlar yaptığın şu günlerde unutmaman gereken bir şey var annesinin her şeyi, seçtiğin yol ne olursa olsun ben hep senin yanında destekçinim. Elbette yanlışların da olacak. Önemli olan bu yanlışlardan doğru dersler çıkarman ve doğruyu bulman.
     İnsanları sev kuzum,kimseyi tanımadan yargılama. Senden her istenilene evet deme. Söyleyeceğin her kelimeyi önce düşün sonra dile dök ki sonra pişmanlık yaşamayasın.
     O gülüşünü hiç yitirme. Bir gün ben hayatında olamasam bile bil ki hep seni izliyor olacağım. Hep sana bir şekilde doğruyu bulamadığında kılavuzun olacağım.
     Sen çok kıymetlisin yavrum. Dünyanın hiç bir yerinde, hiç kimsenin bulamayacağı bir mücevhersin benim için. Ben 90 sen 70 yaşına da gelsen benim için sen hep en değerlim, en kıymetlim olacaksın.
     Biz birlikte büyüdük, büyümeye devam ediyoruz her şeyim. Bu yolda seninle ömrüm yettiğince yan yana, el ele olacağım. Elimi hiç bırakma kızım emi?
                                                             Seni hep seven ve en büyük hayranın olan Anne'n..

Bir Çocuğun Kar İle İmtihanı

     Merhabalar. Umarım hayatınızda her şey yerli yerinde ve yolundadır. Benim hayatım şu aralar fırtına öncesi sessizlik kıvamında...Nedenini daha sonra ayrıntılı bir şekilde anlatacağım. Yeteri kadar içim kararmışken ve henüz netleşmemiş bazı şeyler varken yazmak pek mantıklı gelmiyor. Neyse ne offf ben ne yazacaktım nereye geldim yine. 

     M. şimdiye kadar hiç kar görmedi. Ve her çocuğun olduğu gibi en büyük isteği kar görmekti. Kışları yaptığı tattillerde ya gittiği yerlere kar yağmadı,yada kar yağan yerlere gitmedi,kısmet olmadı. Bu yıl her zaman söylendiğinden daha çok söylendi ama,çünkü bir çok şehirde okullarda "kar tatili" varken bizimki kös kös okula gitmek zorunda kaldı. :) 

     Koca ülkede bu kadar şehir varken neden Adana'da mahsur! kaldığımızı anlayamadığını,hayatı heyecanlı kılmak için neden bir çılgınlık yapıp başka bir şehre (ama kar yağan) taşınmadığımızı,her sabah kendisi okula giderken başka yerlerdeki çocukların kar yağdı! diye evde yatmalarının nasıl bir travma olduğu vs vs tipi sordu,söyledi,söylendi durdu anlayacağınız :) 

     Neyse okullar sömestr tatiline girince bu kocakarı modundan çıkıp evdeki şampiyon moduna girdi tekrardan.Bu arada da etüt merkezi de öğrencileri için, Adana halkının kış mevsiminde yaklaşık 1,5 saat yol giderek kar ile kavuştukları bir yer olan Karboğazı Gezisi düzenledi. Bizimkinin arayıp da bulamadığı bir fırsattı bu. Ben de ona almış olduğu teşekkür belgesi için bir çeşit ödül vermiş olacağım için geziye gitmesini destekledim. Çantasına yedek kıyafetler,su,atıştırmalık kurabiyeler (zorla koyduk bunu yolda yersiniz diye yalvararak koydum) falan koyduk. Gezideyken her konuşmamızda şakıyordu resmen bizimki :). Akşam olup eve döndüğünde ise yüzündeki ifade yorgun ama şampiyon bir savaşçı edasındaydı. Sanki bizimki karı yenmişti :). İşte bizim şampiyondan ve karla savaşından kareler. 

Bekar Anne Olmak..

         
           Kızıma hamileyken sürekli dua ederdim: "Allah'ım lütfen beni çok sevsin yavrum" derdim hep. Dünyaya geldiği gün sevinç,telaş,merak,hüzün,kaçış planları vs vs duyguların tortop olduğu bir duygu harmanı fırtınasına yakalanmıştım :) . Günler süren bu harman zamanla yerini bir dinginliğe ve "anne olmanın verdiği keyf"e bıraktı. Bazen öyle diyaloglar yaşadık ki "bu anı hiç unutmamalıyım" diye hafızama kazıdığım oldu. Gün geldi, biz 3 iken 2 olduk ve kızımla devam ettik hayat yolculuğumuza... Asla sorgulamadım,isyan etmedim sadece korktum... Tek başıma yapabilir miyim oldu korkum...Kör- topal- tombalak yıllar geçti ve M. artık 13 yaşında...Tek başıma yapabiliyormuşum öğrendim...
              Artık bir genç kız var karşımda duran. Ve ben artık daha da güçlü olduğumu hissediyorum. Küçüğüm ergenliğe giriyor,büyüyor diye evet tatlı bir telaş bir yandan da hafif bir gerginlik duymuyor değilim içimde...Yine de ben artık daha güçlü olduğumu hissediyorum...Hep arkanda olacağım yavrum diyorum.... Hep arkanda olacağım ki nasıl yol aldığını göreceğim...Hep arkanda olacağım ki yorulduğunda yaslanacağın omuz olacağım...Hep arkanda olacağım ki tökezlediğinde tutabileceğim seni...
               Bekar anne olmak zor hem de çok zor. Zor olduğu kadar da güzel...İki kişilik dünyanızın patronu da işçisi de sizsiniz bir kere...Daha tedbirlisiniz hayat karşı ama kaçarak da yaşamıyorsunuz. İyi ve kötü günlerinizde ne kadar doğru dostlar edindiğinizi görebiliyorsunuz...Ve ilginçtir çocuğunuzu daha çok seviyorsunuz....Dünyevi işlerde biraz zorlanıyorsunuz belki ama güzel günlere değişmiyorsunuz hiç bir şeyi... Tüm maddi manevi yorgunluğunuzu bir gülücükle unutmanız daha kolay oluyor...Özel günleriniz daha özel oluyor iki kişilik dünyanızda...Her şey daha özenli oluyor kısacası her şey daha narin daha nazik...
               Bekar anne olmak zor evet ama her şeye rağmen ANNE olmak çok güzel...