İnsanlar...İnsancıklar...

     Herkese iyi haftalar diliyorum. Umarım hafta sonunuz güzel geçmiştir. Biz anne kız kuaför etkinliği yaptık. Saat 14.30 civarı girdiğimiz salondan akşam 18.00 gibi çıktık. Kuaförümüz her cuma günü bir etkinlik yapma kararı almış. Geçtiğimiz cuma içine bedava saç bakımı etkinliği yapmış. Tabii biz bunu kaçırdığımız için bizim hakkımızı pazar gününe sakladı sağ olsun kendisi. Biz de bu güzelliği değerlendirdik. Wella'nın saça parlaklık ve yumuşaklık veren bakım kremi ile bir bakım uyguladılar. Açıkçası saçıma ne fayda verdi bilmiyorum ama hakikaten saçlarımızı yumuşacık oldu. Tepeden tırnağa anne kız pamuk gibi olup çıktık salondan.
     Bu aralar hayat şartlarımı yoksa insanlar böylemi diye ikilemde kaldığım çok oluyor. Evimizin sokağında yıllardır mahallenin bir ferdi gibi yaşayan bir sokak köpeğimiz var. Köpeğimizin bir ismi, gölgesinde uyuduğu bir ağacı,yemeğini yediği bir köşesi var sokağımızda. Geçenlerde işe giderken yaşlıca bir amcanın apartmanımızın altındaki güvenlik görevlisine köpeğimizle ilgili şikayetine tanık oldum. Köpeğimiz akşamları çok havlıyormuş. Güvenlik görevlimiz de durumun garipliğinin farkında olmasına rağmen amcamızın yaşlılığına hürmet edip açıklama yapmaya çalışıyordu. Köpek akşamları havlıyor bazen, evet doğru. Sebebi  ise sokakta rutin dışı bir şey gördüğünde doğası gereği tepki vermesi. Yani güvenlik sağlaması. O köpek 5 sene içinde 3 tane hırsız, bir çok defa da tacizci yakalattı , kovaladı. Akşamları bazen havlaması kime ne zarar verebilir anlayabilmiş değilim. Bu şikayeti kimse kusura bakmasın ama yaşla da bağdaştıramıyorum. Benim bildiğim eski insanlar bizden daha çok doğaya,hayvanlara düşkünler.Ama bu amcamız kime çekmiş bilemedim :)
     Bu aralar insanların garip garip halleriyle karşılaşıyorum sürekli. Geçtiğimiz günlerde yeni bir telefon edindim. Çok sevdiğim bir arkadaşım vasıta oldu sağ olsun. Ancak yeni telefon sim kartının değişmesi demekti neyse kartı değiştirdik. Tabi eski telefon ve simde tüm numaralar kaldı. Yeni telefon bildiğiniz tertemizdi yani. Numaraları aktarmak için de bir türlü fırsatım olmadı. Ben de arayanları kaydedip, telefonları lazım olan insanların telefon numarasını eski telefondan alıp kaydederek işi çözdüm. Tabi buna rağmen numaralarımın 4'te 1'i bile etmedi kaydettiklerim. Sadece ailem,çok yakın üç beş arkadaşım,ev ahalisi,iş arkadaşlarım kaydettiklerim oldu. Arayan olduğu zamanda haliyle sesinden çıkaramadıklarıma durumu izah edip telefonlarını kaydedeceğimi söyledim. Herkes yeni bir telefonum oldu diye benim adıma çok sevindi. Çünkü bilenler bilir elimdeki telefon yok ötesiydi artık. Çok samimi olmadığım ama ara ara görüştüğüm bir tanıdığım (artık arkadaşım demek istemediğim için tanıdığım diyorum) aradı. Konuşma repliği aynen aşağıdaki gibidir.
Ben: Alo
Tanıdık:S. napıyosun?
Ben:İyiyim canım sen napıyosun (sesi çıkarmaya çalışıyorum)
Tanıdık:Sen beni tanıdın mı? (bu soruyu sormasının nedeni ses tonum değil, ne zaman arasa meşgule atar ben arardım. Bu kez numarayı tanımadığım için direk açtım)
Ben:F. sen misin?
Tanıdık: Ne F. sı ya!!
Ben: AA kız H. sensin. Ya telefonum değişti tüm numaralar gitti. O yüzden tanıyamadım.
Tanıdık: Hala ne diyo bu ya.Bi de ne söylüyo!Hala H. diyo. Hiç sevmem böyle şeyleri. Bi git Ya!
Ben:Anlamadım ne diyosun sen neyi sevmiyosun
Çat.
Sessizlik

Söyler misiniz bu nasıl bir ruh hali ya. Bu nasıl bir geri zekalılık. Sonrasında aradım tekrar açmadı tabi. Ben de mesaj atıp haddini bildirdim. Üçüncü mesajında kim olduğunu söyledi. H. Hanımmış tanımışım yani sesini. Zaten bu tanıdık şahıs sürekli bana bir laf sokma halinde bir açığımı kollama halinde yaşadığı için ondan zamanında uzaklaşmıştım. Ne kadar doğru bir şey yaptığımı görüyorum. Ama Allah'a dua ediyorum karşıma çıkmasın, kendimi tutamaz saçına yapışırsam hiç şaşırmayın!

Ayy neyse artık işime döneyim. Herkese bir gün gecikmeyle iyi haftalar diliyorum. Görüşmek üzere :)

Portakal Çiçeği Festivali

Herkese merhabalar. Aslında bu yazıyı festivalden önce yazmak isterdim ama maalesef geç kaldım ve bir baktım ki festival başlamış! İlk iki seneye oranla katılım neredeyse 3 katı artmıştı. Biz bu sene her zamankinden çok çok daha fazla eğlendik. İlk iki sene arkadaşlarımla katılıyordum etkinliklere. Bu sene kızım ve arkadaşlarıyla takıldım :). Şimdiye kadar ne kadar yanlış yaptığımı anladım. Allah'ım bu nasıl bir enerji, nasıl bir yaşam aşkı. Resmen yenilendim gençlerle. Gerçi ben de yaşlı sayılmam yaniii :) :)
Şehrin çeşitli mekanlarında ve semtlerinde gerçekleşen festival etkinlikleri hakkında bilgi vermek için festival internet adresini vermem daha doğru olur sanırım:

http://www.nisandaadanada.com

Festivalin her gününden her etkinliğinden fotoğraflarla gelmek isterdim sizlere ama bu maalesef mümkün değil. Adana dışındaki herkesi ama herkesi seneye nisanda bekliyoruz.

2 İdik 3 Olduk...

     Nasıl yazarım sizlerle nasıl paylaşırım bilemedim. İki kişilik dünyamıza üçüncüyü kattık evimizi daha sıcak yaptık. Güzel bir aileydik , üç kişilik güzel bir aile olduk. Dilerim bir ömür gider. Süreci sizlerle paylaşmak isterdim ama her şey o kadar ani oldu ki ben bile imzayı atıp evet derken hala bir rüya içerisinde yüzdüğümü düşünüyordum. Ben ; en iyi arkadaşımla ve aynı zamanda kızımın sırdaşıyla hayatımı birleştirdim. Meleğim benim kadar heyecanlı ve mutluydu. Sanırım aslolan da buydu benim için... Bu hızlı süreçte beni ve kızımı yalnız bırakmayan GERÇEK DOSTLARIMA teşekkür ederim...
     Görüşmek üzere :)

Hayat...

     Herkese iyi akşamlar. Bir süredir bloğuma girip bir şeyler yazıp yazıp siliyorum. Tıpkı şimdi yaptığım gibi. Şu satırları bile yazarken elli bin kere yazıp yazıp sildim. Sanki bir geçiş dönemindeymişiz gibi geliyor bana. Ülke olarak boyut değiştiriyormuşuz gibi geliyor. İnsanlığımızı bir kenara koyup birer robota dönüşüyormuşuz gibi geliyor. Olan biten her şeyi tipik bir tüketim toplumu gibi hapur hupur yeyip yok ediyormuşuz gibi hissediyorum. Allah sonumuzu hayretsin.
     Öff neyse azıcık iç açıcı konulardan bahsedelim. Dün mağazalara göz attık küçüğümle. Koton indirime girmiş. Deri kumaş karışımı bir şort eteği 15 TL. ye aldık Eteğin normal fiyatı sanırım 50 TL idi. Ben kendime hiç bir şey almadım. Küçük bir diyete başladım bugün. Kan hastalığım çıktığından beri tam 10 kilo aldım. Kan,ilaçlı serumlar,kan iğneleri,özel beslenme menüleri derken kilo almamak mümkün değil. O yüzden aldığım kiloları yaz gelmeden vermem lazım. Tabii sağlığımı tehlikeye atmadan. Beyaz ekmek oldum olası sevmem ve mümkün olduğunca da yemem. Kahvaltıma genelde Eti Form veya kepekli galeta (2 adet) bir dilim beyaz peynir ve çay eşlik eder. Akşam yemeklerimi hafifleştirdim sadece. Sıvı miktarını çoğalttım. Allah'tan metabolizmam hızlı çalıştığı için  kilo verirken zorluk çekmiyorum. Sadece boğazımı tutmak biraz problem oluyor :)
     Bu akşamın menüsü bizde sebzeli mantardı. Bir adet kuru soğan,bir adet kırmızı biber, bir adet domates, yarım kilo kadar mantara biraz salça,biraz pul biber ve kimyon eşlik etti pişerken. yarım çay bardağı kadar su ile yaklaşık yarım saat pişirdik. Hafif diri kaldı mantarlar ama lezzeti enfesti. Denemenizi tavsiye ederim. Anne kız yaza biraz daha fit girmeye karar verdik. Fotoğraf çekiminde henüz iyi değilim. O yüzden çektiğim fotoğrafların hatalarını hoş görün emi :)
     Hayallerinizdeki gibi bir hayat sürün. Şimdilik hoşçakalın ....

Karanlık...

     Herkes bir şeyler söyledi,yazdı,düşündü,üzüldü,kahroldu. Ama hiç kimse anneciği kadar yanmadı kahrolmadı...Bense sustum,konuşamadım.Ağzım dilim lal oldu. Yazmam gerek dedim yazamadım...Buralar çok karanlık,sen aydınlıkta ol Özgecan....

Bir Çocuğun Kar İle İmtihanı

     Merhabalar. Umarım hayatınızda her şey yerli yerinde ve yolundadır. Benim hayatım şu aralar fırtına öncesi sessizlik kıvamında...Nedenini daha sonra ayrıntılı bir şekilde anlatacağım. Yeteri kadar içim kararmışken ve henüz netleşmemiş bazı şeyler varken yazmak pek mantıklı gelmiyor. Neyse ne offf ben ne yazacaktım nereye geldim yine. 

     M. şimdiye kadar hiç kar görmedi. Ve her çocuğun olduğu gibi en büyük isteği kar görmekti. Kışları yaptığı tattillerde ya gittiği yerlere kar yağmadı,yada kar yağan yerlere gitmedi,kısmet olmadı. Bu yıl her zaman söylendiğinden daha çok söylendi ama,çünkü bir çok şehirde okullarda "kar tatili" varken bizimki kös kös okula gitmek zorunda kaldı. :) 

     Koca ülkede bu kadar şehir varken neden Adana'da mahsur! kaldığımızı anlayamadığını,hayatı heyecanlı kılmak için neden bir çılgınlık yapıp başka bir şehre (ama kar yağan) taşınmadığımızı,her sabah kendisi okula giderken başka yerlerdeki çocukların kar yağdı! diye evde yatmalarının nasıl bir travma olduğu vs vs tipi sordu,söyledi,söylendi durdu anlayacağınız :) 

     Neyse okullar sömestr tatiline girince bu kocakarı modundan çıkıp evdeki şampiyon moduna girdi tekrardan.Bu arada da etüt merkezi de öğrencileri için, Adana halkının kış mevsiminde yaklaşık 1,5 saat yol giderek kar ile kavuştukları bir yer olan Karboğazı Gezisi düzenledi. Bizimkinin arayıp da bulamadığı bir fırsattı bu. Ben de ona almış olduğu teşekkür belgesi için bir çeşit ödül vermiş olacağım için geziye gitmesini destekledim. Çantasına yedek kıyafetler,su,atıştırmalık kurabiyeler (zorla koyduk bunu yolda yersiniz diye yalvararak koydum) falan koyduk. Gezideyken her konuşmamızda şakıyordu resmen bizimki :). Akşam olup eve döndüğünde ise yüzündeki ifade yorgun ama şampiyon bir savaşçı edasındaydı. Sanki bizimki karı yenmişti :). İşte bizim şampiyondan ve karla savaşından kareler. 

Bu Aralar....

     Herkese iyi akşamlar. Güzel bir sömestr tatilinden sonra eski tempomuza geri döndük. Bu arada arkadaşımdan aldığım üç tane kitaptan birini sizlerle paylaşmak istedim. "Senden Önce Ben" kitabımızın ismi. Son derece hareketli bir hayatı olan, aynı zamanda da başarılı bir iş adamı olan Will Traynor ile küçük turistik bir kasabada yaşayan garson kız  Louisa Clark'ın hikayesini anlatıyor kitabımız.Etkileyici,yalın bir anlatıma sahip bir dili var kitabın. Yazarı Jojo Moyes. İnsan kitabın sonuna kadar bir umut mucize bekliyor. Ya da ben bekledim bilemiyorum :) . Okumanızı tavsiye ederim.