Zaman...

     Merhabalar efendiimm, bir ayı geçkindir bir şeyler yazmadığımı, paylaşmadığımı fark ettim. Oysa o kadar çok şey biriktiki :)
     İş hayatından nefret eder hale geldim iyice şu son bir aylık süreçte. Çalıştığım firmada işler yaklaşık 1 senedir hatta fazladır rölantide özellikle yılbaşından bu yana boş boş oturuyoruz. Aylardır arkadaşlarla kendi aramızda işten çıkarmalara hangimizden başlarlar muhabbeti bile yapıyoruz. Aslında içlerinde en çok işten çıkmayı isteyen benim sanırım, aaa neden dediğinizi duyar gibi oldum. Söyleyim efendim neden; Tüm çalışanların en büyük ortak sorunu "insan" yerine konulmamak bu iş yerinde. Patronunuza günaydın dediğinizde "tövbe estağfurullah" diye cevap alırsınız bu iş yerinde, bir gün önce söylediğiniz bir iş için "ne acelesi var dursun şimdi" şeklinde tepkiyle karşılaşır, bir gün sonra da "boş boş oturuyorsunuz elinizdeki işi yapmıyorsunuz" diye azar işitirsiniz. Masa başı bir işinizin olması önemli değildir, mutfak görevlisi arkadaşımızla maaşımızın arasında 100 tl gibi bir rakam oynar. Tabi bu kez oturup düşünürsünüz acaba ben de mi sadece çay yapıp, toz alsam riski yok,azar işitmesi yok dersiniz kendi kendinize. SSK priminiz asla maaşınızla aynı yatmaz. Verilen hiç bir söz tutulmaz. Patronların çocukları çocuk, aileleri aile sizinkiler ise çam bardağıdır. Devletin verdiği asgari geçim indirimini bile alamaz, lafını edemezsiniz.3 senede bir üç kuruş zam alır maaşınız yetmeyip bir sonraki aydan avans aldığınızda türlü türlü tepkilerle karşılaşırsınız. Patronunuzun oğlunun ödevleri sizin görevinizdir, oysa işe alınırken hiç bunlar konuşulmamıştır! Ve hatta bir kaç kez evindeki temizlikçinin çocuğunun ödevlerini de yapmanız gerekmiştir. Kaliteli bir yere gitmek yada kaliteli bir şeyler giymek sizin harcını değildir, siz kimsiniz haddinizi bilindir durum! Sizin bayan olmanızın bir önemi yoktur adamlar neye sinirlendikleri belirsiz bir şekilde ana avrat düz gitmeyi marifet sayar bununla övünürler, hatta bunu sizin sosyal hayattan tanıdığınız aile dostlarınızın yanında da yaparlar ki siz düştüğünüz durumun vahametini kimseyle paylaşamazsınız utancınızdan. Yıllarca fazla mesai yapar lafını bile edemezsiniz, yıllarca yıllık izin bilmez son iki senedir iş yokluğundan verilen yıllık izinlere inanamazsınız. Her bayram,yılbaşı,ramazan gibi günlerde bir şey bekler üçün biriyle evinize yollanırsınız.
Daha bunlar gibi binlerce sebep sayabilirim size burayla ilgili. Şimdi de " eee niye çalıştın bu kadar sene" diye sorduğunuzu duyabiliyorum. Büyütmem gereken,tek başıma herşeyini karşılamam gereken bir çocuğum olduğu ve Adana'da iş bulmanın dünyanın en zor şeylerinden biri olduğu için senelerdir burada çalışıyorum ben ve arkadaşlarım da aynı şekilde..Ama bir gün kurtulacağım biliyorum ve benim evladım için katlandığım tüm bu şeylerin, çocuğumun hakkını yiyenlerin hepsinin karşısına hukuk yoluyla dikilip hesabını soracağım.
Zaman neler kadir göreceğiz.. Ben bugün yemek tarifi de verecektim güya ama bir daha ki sefere artık :)
Hoş ve sağlıcakla kalın...

Nereye Gidiyoruz?

     Bir aydır öyle şeyler yaşıyoruz ki güzel ülkemde elim bir kelime iyi bir şey yazmaya gitmiyor. Umut vaat eden kelimeler dökülemiyor dilimden,kalemimden...Hani bir cümle var ya; "Bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete" diye işte bizim durumumuz tam da bu hesap.  O kadar çok söylemek isteyip içimde tuttuğum şey var ki sayfalarca yazsam bitmez. Başkalarının güvenliği, başkalarının yaşam hakkı derken biz kendimizinkini kaybettik iyi mi! Evet herkese yaşam hakkı ama en önce kendimize, sonra başkalarına...Kiminiz beni kınayacak ama kimse kusura bakmasın ben bu konuda çok hassas olamıyorum. Kendimi de geçtim çocuğumun güvenliğinden şüphe duyuyorsam dünya umurumda olmaz,olamaz. Beceremeyeceğin işe al atmayacaksın arkadaşım. Yoksa işte böyle eline yüzüne bulaştırırsın. İşte bizdeki durum tam da bu!
     Haydi selametle,güvenle kalın...

Kadının Adı Yokmuş

Mutluluk yazısı yazmak isterdim ama yazamıyorum maalesef, Kayseri'de yaşanan olay beni çok yaraladı. Bir genç kız ve okul çağındaki çocuklarımızı emanet ettiğimiz öğretmenlerden biri... Üstüne üstlük Kadına yönelik şiddetle mücadele,Şiddeti Konuşalım: Şiddet, Cinsel Şiddet ve Şiddetin Ruh Sağlığına Etkisi Atölyesi,kadına Yönelik Şiddet ve Hukuk,Cinsel Taciz Atölyesi,Toplumsal Cinsiyet ve Tabu Roller gibi konularda da eğitim almış bir yaratık (ona öğretmen deyip bu kutsal mesleği de kirletmek istemiyorum). Bu vicdan yoksunu yaratık bu eğitimleri alırken sanki kendine yarayacak şekilde kullanmak için almış gibi düşündüm bir an. Bu yaratığın yaptıklarına asıl tuz biber eken ise okuldaki diğer yetkililerin tavrı. Sen evladını kaybetmiş bir babaya olayı kapatalım şeklinde nasıl konuşursun. Bu kız sizden yardım istediğinde çocuğu nasıl bastırdınız ki bu kız tek çözüm olarak sadece ölümü görebildi. Allah topunuzun belasını versin. Şunu merak ediyorum Cansel'in yardım istediği bayan öğretmenler nasıl bu kadar tepkisiz ve taraflı olabildiler. Nasıl bir kalbiniz var sizin. Aynı olay sizin ya da evladınızın başına gelseydi yine aynı şekilde mi davranacaktınız?? Cansel'in intiharından sadece o sapık değil bu olayı bilip kapatmaya çalışan herkes sorumludur. Dilerim Allah'tan her an aklınıza gelir bu yaptıklarınız da kalan ömrünüz ızdırap içinde geçer. Yaşadığımız topraklarda henüz kendimiz "insan" gibi yaşamayı becerememişken çağ atladık, geliştik,büyüdük,büyüyoruz, güçleniyoruz nidalarıyla gezenlere de bir çift lafım var: ÖNCE İNSAN OLMAYI,İNSANCA YAŞAMAYI VE YAŞATMAYI BAŞARIN GERİSİ ZATEN KOLAY....

Aile İle Haftasonu

Aslında pazartesi yazılması gereken bir yazı ama ben fotoğrafları bilgisayara atana kadar çarşamba oldu. Ailem kahvaltıya çağırdı bizi. Dikkatinizi çekmiştir hiç ailemden bahsetmedim şimdiye kadar. Uzun bir süredir kırgındım çünkü...Yılların birikimi,yalnız bırakılmak, sürekli küçümsenmek artık gerçekten canımı yakmış ve uzaklaşmıştım onlardan. Sanırım hatasını anladım annem ya da ben öyle sanıyorum ama bir zeytin dalı uzattı ben de son bir kez daha şans vermek istedim. Hayat arkadaşım çalıştığı için bizimle gelemedi. Biz de kızımla el ele tutuşup düştük yola. Evleri Mavi Bulvarda. güzel bir semt. Hele havaların güzelleşmesiyle cıvıl cıvıl olur. Davetlerine icabet ederken yolda gördüğüm güzelliği sizinle paylaşmak istedim. Sokak hayvanları için semt sakinleri tarafından yapılmış küçük bir yuva gördük kızımla. Hemen iyi kötü fotoğrafını çektik. Sonra kahvaltı masamızı paylaşmak için fotoğraflamak istedim. Annem en sevdiğim hamur işini yapmıştı. Cevizli Lokum. Adının lokum olduğuna bakmayın. Tuzlu bir ekmektir aslında. Bizim oraların mutfak harikasıdır. Bizim oralar nereler mi? Hemen söyleyim; Sakarya'm... Kepekli undan yapmış olmasına rağmen tek kelimeyle enfesti. Ben yapmayı beceremiyorum. Ama teyzemden tam tarifini ölçüleriyle alıp bir kez olsun deneyeceğim. Kurban Bayramından kalan kavurmadan tutun,acıka bile vardı soframızda. Kahvaltı sonrası güneşli bir balkonda türk kahvesi keyfimizi de yaptık. Sonrasında kardeşim, kızım, ben ve arkadaşı vitrin gezmeye gittik annem de bir arkadaşının yavrusuna kek yapıp götürdü. Kekin de fotoğrafını çektim sizinle paylaşmak için. Ailem söz konusu olduğunda ne kadar tutuk olduğumu şu satırları yazarken daha iyi anladım...Ben gerçekten çok yalnız bırakılmışım, iyice anladım... Sevgi ile kalın...

Özgecan...

Bugün Özgecan gideli tam bir yıl olmuş... Peki benim güzel ülkemde ne değişmiş?Kadın, çocuk tacizleri,cinayetleri son sürat artarak devam etmiş.Verilen cezalar kesinlikle kimseyi tatmin etmediği gibi üstüne bir de kahretmiş içinde insanlık taşıyanları... Öyle bir dünya istiyorum ki, güvenliğe ihtiyacımızın olmadığı,her şeyin bu kadar mekanikleşip insani değerlerin yok olmadığı, "vicdan" denen hissin herkeste vuku bulduğu bir yaşam istiyorum. Aslında çok bir şey değil istediğim , ama günümüzde çoook şey istiyorsun kardeşim dendiği değerler istiyorum. Çocuklarımız bunlarla büyüsün istiyorum...

Başarı; Neye ve Kime Göre?

Cuma günü alınan karnelerle çocuklar yarı yıl tatillerine başlamış oldular. Bizim küçük hanım teşekkür aldı, takdiri 4 puanla kaçırdı. Kızım adına o kadar sevindim ki anlatamam. Ama bir yandan da üzüldüm. Çünkü takdir almak istiyordu ve 4 puanla kaçırdığı için çok üzgündü. Benim nazarımda hiç bir belge almasa da olur ama öyle bir sistem içinde yaşıyoruz ki ve başarı kıstasları o kadar belirgin ki bunları elde edebilmek için mücadele etmekten başka bir şansın yokmuş gibi görünüyor. Arkadaşları içinde hiç bir belge almadan karne alanlar da vardı elbette, ben özellikle ailelerin tavrını merak ettiğim için samimi olduklarımıza ailelerini tepkilerini sordum. Kimisi hiç umursamamış kimisi de kızmıştı notlar niye bu kadar düşük diye. Çocuğunuz kadar kendinize de kızıyor musunuz acaba diye sorasım geldi o ailelere. Bir yandan bunları düşünürken de ne yapsınlar sistem bu dedim içimden. Eğitim elbette şart, bu dünya düzeninde iyi bir eğitimin yoksa, aileden zengin değilsen ve istediklerini yapmak istiyorsan bu biraz zor. Ben çocuğumun şimdi nasıl mutluysa büyüyünce de yine aynı huzur ve mutlulukla yaşamasını istiyorum. Maalesef ben öyle olamadım. Ve çocuğumun da bu buhranı yaşamasını istemiyorum. Ömrüm ve gücüm yettiğince hayatı ona yaşanabilir kılmaya çalışacağım. Çocukluğum aklıma geldiğinde öyle mutlu oluyorum ki anlatamam içimle birlikte yüzüm de aydınlanıyor. Ama günümüze döndüğümde sanki başıma birisi tavayla vurmuş gibi oluyorum. Son 15 yılım sadece mücadele etmekle geçmiş. Hep bir şeyler için savaşmışım,çalışmışım, didinmişim.... Sanki ne zaman işlediğimi bilmediğim günahlarımın bedelini öder gibi bir hayat yaşamışım. Mutlu olduğum ve hala olmaya devam ettiğim olaylar,insanlar var elbette hayatımda; en önemlileri de kızım ve eşim...Zaten kızım olmasaymış ben ne olurmuşum hiç düşünmek bile istemiyorum. O kadar çok yalnız kaldığım, bırakıldığım zamanlar olmuş ki sanki ben de bunu haketmişim gibi davranmış ve yaşamışım. Aslında kendimi cezalandırmışım...Kızımla başbaşa kaldığımda "anne" olmanın ne kadar kutsal ve önemli bir şey olduğunu anlamışım. Onun minicik ellerini uzattığında elini tutmanın ne kadar önemli bir şey olduğunu öğrenmişim geçen bu süreçte. Ben elimi ne zaman uzatsam bir el bulamadım ve bunun normal birşey olduğunu sandım; taki anne olana kadar... Aslında başarılıymışım da , her ne kadar kimileri beni beceriksiz,geçimsiz,vs kalıplarla tanımlasa da. Kızımla birlikte küçücük bir dünya yaratmışız kendimize doğrularıyla yanlışlarıyla.... Ve şimdi bakıyorum da bu dünyamıza; aslında ben başarılıymışım... Görüşmek üzere hoşçakalın...

Hamarat Hatun

Bu aralar mutfak konusunda pek hamaratım. İnternette bulduğum bir videoyu izleyerek evde baklava bile yaptım. Size baklavanın tarifini değil yaptığım tarifin video linkini vereceğim, mutlaka deneyin evinizde baklavaseverler varsa dışardan ne olduğunu bilmediğiniz malzemelerle yapılmış ürün alacağınıza evde kendiniz yapın derim. Video linki: https://www.youtube.com/watch?v=8JJVDoZKYwA Ekleyeceğim tek şey tarifteki şerbet fazla geliyor yarısını kullanmadım ben. Tabi damak tadıyla alakalı bir durum bu. Bu da baklavamızın fotoğrafları

Kızıma sabahları kahvaltılık olarak her hafta bir çeşit hamur işi mutlaka yaparım. Salam, sosis vs yedirmekten iyidir. Peynirli kek yaptım bu hafta sonu ama o kadar çok yendi ki pazartesi sabahına sadece 4 dilim kalmıştı. Tarifi ise: Malzemeler: 3 yumurta 1 su bardağı sıvı yağ 1,5 su bardağı yoğurt 1 su bardağı rendelenmiş beyaz peynir (bir tutam maydanoz doğradım içine) 2 su bardağı un 1 paket kabartma tozu Çörek otu , susam Tarifi: Yumurtaları ve sıvı yağı iyice çırpın, sonra sırasıyla yazdığım malzemeleri ekleyip spatula yardımıyla iyice karıştırın. dikdörtgen bir borcama tabanını yağladıktan sonra hazırladığınız harcı düzgünce borcama yayın üzerine çörek otu susam ne varsa güzelce serpin, 175 derece önceden ısıtılmış fırında 40-45 dk pişirin. Benim fırın biraz dandik olduğu için 200 derecede 30 dk pişirdim sonra 175e getirip biraz daha pişirdim. Bunlarda fotoları buyrun

Hadi afiyet olsun herkeseee görüşmek üzere

Abur Cubur Sorunsalı

     Çocuk olan her evde mutlaka abur cubur sorunu  vardır diye düşünüyorum. Bizde de bu sorun bir zamanlar tavan yapmış haldeydi. Hatta uzun bir dönem buzdolabında küçük bayanın "abur cubur poşeti" mevcuttu. Günde bir kaç defa o poşet çıkarılır, istediğini alır,eksiklerini de bize bildirir, biz de memnuniyetsiz de olsak dediğini yapardık. Şimdi düşünüyorum da ne salakmışım! Bacak kadar boyuyla istemediğim bir şeyi bana nasıl yaptırmış senelerce! Sonradan aklım başıma geldi sanırım bu işi minimum boyuta indirdim. Tabi evde bununla ilgili büyük çaplı bir kriz yaşadık ama üzgünümmm yapacak bir şey yook :) Okula giderken harçlığını minimum tutuyorum. Evden meyve,börek vs koyuyorum çantasına atıştırmalık olarak. Öğle yemeğini de yemekhaneden yiyor zaten.
     Geçen evde abur cubur krizine girdim hadi bir şeyler yapalım dediğinde elma topları ve tavada börek yaptık birlikte. Birlikte yapınca hem hoşuna gidiyor, hem yemeyecekse bile yiyor :).
Gelelim tarife

Elma Topları:
Bir su bardağı ceviz
5 tane orta boy elma
1 paket hindistan cevizi
1 paket pasta süsü ( şart değil bizim hindistan cevizimiz yetmediği için kullandık)
1 paket peti bör bisküvi  (evde kek,kurabiye kalıntısı da olabilir hatta daha güzel oluyor)

Cevizi,elmayı, bisküviyi ayrı ayrı mutfak robotundan geçirelim. Elmayı bir tavada orta ateşte pişirelim. (Ben hiç şeker koymadım,kızım hipoglisemi hastası. Elma ve bisküvinin şekeri yeterli olur diye düşündüm, tadına bakınca da iyi ki koymamışım dedim). Elma rendesi suyunu çekip yumuşadıktan sonra ocaktan alın soğumaya bırakın. Soğuduktan sonra elma,ceviz,bisküvi üçlüsünü birleştirin. Elinizle yuvarlayıp şekil verdikten sonra hindistan cevizine bulayıp kenara koyun.Hepsini bitirdikten sonra bir saat kadar bekletip sonrasında afiyetle yeyin. :)

Gelelim tavada börek tarifine.
3 tane yufka
1 kaşık tereyağı
İsteğe göre iç malzemesi

Orta boy tavanın içine tereyağ sürün. Kenarları dışa gelecek şekilde yufkanın birini yerleştirin. İçine bir kaç tane zar büyüklüğünde tereyağı koyun. (isterseniz eritip sürebilirsiniz, ben üşendim.) İkinci yufkayı elinizle parçalayarak diğer yufkanın üzerine ekleyin. Tekrar tereyağı işlemini gerçekleştirin. İstediğiniz iç malzemesini yufkanın üzerine eşit miktarda serpiştirin. Tekrar bir iki parça tereyağı koyun. Üçüncü yufkayı da malzemelerin üzerini örtecek şekilde tavaya kapatın. İlk yufkanın dışarıda bıraktığınız kısmıyla böreğin üzerini örtün. Kalan tere yağın yarısını üzerine gezdirin. Orta göz ocakta kısık vaziyette pişirmeye bırakın. Üzerini örtmeniz şart değil. Altını sürekli kontrol edin, istediğiniz kıvama geldiğinde bir spatula yardımıyla böreği ters çevirin. Çevirdiğiniz kısma ve üstüne kalan tere yağını paylaştırın. Börek piştiğinde kenara alıp hafif sıcaklığı gidince kesin ve servis edin. Afiyet olsun şekerlerim.

Senin İçin Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği

     Soğuk bir kış gününden merhabalar herkese. Hava durumu haberlerini izleyince Adana'da yaşadığımız için kendimi şanslı sayıyorum. Ama dağlara, oraya , buraya yağan karın soğuğunu da çekince ööffff diyorum öööfff. Yılbaşından önce havalar henüz bu kadar soğumamışken (en azından Adana için) arkadaşım Yıldız'ın da yöneticisi olduğu Senin İçin Yardımlaşma ve Dayanışma Derneğinin yöneticilerinden oluşan bir grupla ailelerin de katılacağı bir kahvaltı organizasyonuna davetliydik. Cancağızım bizi aile olarak gördüğünden biz de seve seve kızımın teyzesinin davetine icabet ettik. Bir çoğuyla ilk kez karşılaşmama rağmen bu insanların bu dernek adı altında neden toplandıklarını bir kez daha anladım. İçlerindeki güzellik yüzlerine vurmuştu.  Derneğin amacı meleklerimiz olarak isimlendirdikleri özel çocuklarımız ve yaşlılarımıza yaşama sevinci aşılamak, onları topluma kazandırmak.  Derneğin faaliyetlerini inceleyebilmeniz için sosyal medya hesabı:

https://www.facebook.com/seninicinyardimlasmavedayanismadernegi/timeline

Kısıtlı bütçelerle çok güzel projelere imza atıyorlar. Sayfalarına göz atmakla kalmayıp sizler de destek olun derim bence. 

     Gittiğimiz mekan Karaisalı tarafında, açılalı henüz 2 ay kadar olmuş bir mekandı. Mekanın ismini hatırlayamıyorum kusura bakmayın artık :). Mekan anladığım kadarıyla bir çiftlik evi ve bahçesinden oluşuyor. Kocaman bir yüzme havuzu var ama tabi bu havada kullanıma açık değil, zaten fena halde çevre düzenlemesi ve tadilat ihtiyacı mevcut. Kahvaltı klasik açık menü idi. Çok beğendiğimi söyleyemem ama işletmecinin çabasını görünce tüm eksikliklerin kısa sürede çözüleceğine emin oldum. Çiftlik evinin alt katını taverna usulü yapmışlar. Mekan içindeki düzenleme çok hoşuma gitti. Eski fotoğraflar plaklar vs.  Çocuklar için bir oyun odaları mevcut. Bahçenin bir bölümünde hara var iki tane de midilli. Eminim ilerde hayvanlarla ilgili de bir genişleme ve düzenleme yapılacaktır. Mekan tam anlamıyla hizmete girdiğinde eminim. Fotoğraf çektim ama tabi ki her zaman yaptığım şeyi yaptım; eksik çektim :) Hoş bizim için önemli olan birlikte vakit geçirmekti zaten :) 

Yeni Yıl

     Düşündüm taşındım ülkemiz adına, insanlık adına bu sene de bu iyi oldu diyeceğim bir şey bulamadım. Geçen sene vicdan demiştim.Vicdan dilemiştim. Bu sene de dileğim aynı olacak...
     Allah'ım nefes alan her canlının içine vicdan yerleştir....

                                  

Küçük Hanımın Kimyayla Sınavı

     Herkese iyi haftalar diliyorum. "Öyle günler yaşıyoruz ki....." şeklinde başlayan ne kadar çok cümle kurduğumu fark ettim bu aralar. Sizde de aynı şey oluyor mu acaba? Aslında her şeyin cevabı belli ama yine de insan inanmak istemiyor falan diyorum olanları kendi içimde yorumladıktan sonra. Ne diyeyim Allah herkese vicdanıyla düşünmeyi nasip etsin.
     Bizim küçük hanım özel bir okulun teknik lisesinde okuyor. Böyle bir tercih yapmamızın sebebi de Kimyager, biyokimyager olmak istemesi. Geçenlerde okulda sabun yapmayı öğrendiler. O kadar mutlu oldu ki benden evde de yapmak için malzeme ve izin istedi. Reddetmedim tabi :)
    Malzeme satın almak için Eski Adana diye tabir edilen çarşıya gittik. Melek Girmez denilen bir yer var çarşıda. İnsan kendini arasa bulup satın alır :) Öyle bir yer. Orada bir dükkandan istediğimiz tüm malzemeleri aldık ve evimize döndük. Yapılış aşamalarını bir daha ki imalatımızda çekeceğim. Yaptığından beri hadi bloğuna koy herkes görsün deyip duruyor. Hepimize ayrı ayrı yapıp hediye etti. Fotoğraftaki de Yıldız Teyzesine hediye ettiği sabun. İnşallah hayal ettiğin her şey gerçekleşir canımın için yavrum, aşkım kızım.

     Dilerim tüm çocukların güleceği bir dünya olur yaşadığımız evren bir gün...

Biz Ekmeğimizi Kendimiz Yaptık :)

     Herkese selaam. Uzun bir aradan sonra aslında hep buralarda olmama rağmen ve her gün şunu yazayım, bunu yazayım diye kendi kendime konuşmama rağmen ancak gelebildim :)
     Umarım herkesin hayatında yolunda giden bir şeyleri vardır. Bize gelecek olursak çok şükür aşılmayacak sıkıntılarımız yok. Maddi kaygılar, bazen küçük duygu fırtınaları yuvarlanıp gidiyoruz işte:)
     Yaklaşık 1 ay kadar önce evde ekmek yapalım mı diye kendi kendimize konuşurken bir baktık yapmışız. Ekmekler çoktan bitti ama tadı hala damağımızda. Sizinle paylaşmak istedim bu tarifi. İşin kötüsü elimde sadece bir tane fotoğraf kaldı. Telefonuma 1 ayda 3 kez format atıldı. Hemde hiç bir şeyi yedeklemeden. Hala da telefonum düzelmiş değil. Google Play Store dan bir alış veriş sitesinin uygulamasını indirdim. İndirmez olaydım. Program görünümlü virüsler, kendi kendi inen dosyalar aklınıza ne gelirse artık telefonumda yer aldılar. En son kameranın kendi kendine açıldığını da görünce tamam artık format zamanı geldi dedim. Haliyle her şey gitti. Neyse buna şükür:)
     Ölçüleri tam hatırlamıyorum. Yine de aklımda kaldığı kadarıyla sizinle paylaşmak istiyorum. Biz de zaten yaparken bir tarifi örnek alıp yapmadık. Bir çok tarifi okuyup kafamıza göre kendi tarifimizi oluşturduk.
     1 paket yaş maya
     2 kilo un
     Aldığı kadar (kulak memesi kıvamına gelene kadar) su
     1 bardak süt
     1 çorba kaşığı tuz,bir tatlı kaşığı şeker
     1 çay bardağı zeytinyağ
     1 yumurta sarısı

Yaş mayayı ılık suda çözdürdük, unu eleyerek bir kaba aldık, üzerine sütü,yağı,şeker ve tuzu ekleyip karıştırdık,sonra azar azar su ekleyerek ele yapışmayacak şekilde bir kıvam elde ettik. En son mayayı da ekleyip iyice yoğurduk. Yaklaşık bir saat kadar hamuru üzerini kapatıp bir sofra bezine sararak beklettik. Mayalandıktan sonra tekrar yoğurduk. Fırını fana getirip çalıştırdık. Hamura istediğimiz şekiller vererek fırın tepsilerine (yağlı kağıt serdik) koyduk. Fırın fanda çalışırken bir on dakika kadar da fırında mayalanmasını bekledik. Bu on dakika dolduktan sonra fırını 175 dereceye getirdik. Bu arada yazmayı unuttum ekmekleri fırına koymadan önce üzerilerine yumurta sarısını zeytinyağıyla çırpıp bir fırçayla sürdük. 175 derecede ne kadar pişirdiğimizi hatırlamıyorum. Ama kürdan testi yaptık. Kürdan temiz çıkınca ekmeklerimizi temiz bir bezin üzerine alıp biraz soğuyana kadar bekledik ve lezzet testine tabi tuttuk. Tadı nasıldı mı? Tek kelimeyle muhteşem. Hem eğlendik hem kendi ekmeğimizi yaptık. Size de tavsiye ederim (Bu arada fotoğrafı görünce hatırladım üzerine susam ve çörek otu eklemiştik isterseniz koymayabilirsiniz tercih size kalmış )
     Görüşmek üzere :))

İnsan

Fotoğraflarımın içinde gezinirken görünce tüylerim diken diken oldu. İlk gördüğüm andaki şokumu asla unutamam. Yumurtalık gezisi yapmıştık mevsim bahar başıydı sanırsam. O zaman sahile indiğimizde görmüştüm.
İnsan olan niye yapar bunu sordum,sordum, sordum... Cevabını bulamadım.

Varlığım...

     Dün kalbimin ortası kızımın doğum günüydü. En sevdiği arkadaşları ve arkadaşlarımla evde küçük bir kutlama yaptık onun için. Her doğum gününde bir mektup yazardım ben kızıma. Bu doğum gününde bir ilk gerçekleşti ve bir şey yazmadım sanıyor onun için. Oysa bu kez duygularımı burada anlatacağım ona.
     Annesinden Kuzusuna Mis Kokulu Bir Mektup Daha;
     15 oldun kuzum canımın içi, kalbimin ortası,evimin sahibi,dünyam her şeyim Melisa'm. Artık genç kızlığa adım atıyorsun. Hayatın sana getirdikleri artık biraz daha fazla ve karışık olacak. Bu getirilerin yanlışını doğrusunu sen ayırt edeceksin. Ben hep yanında yörende,arkanda olacağım yavrum. Durup düşünüp karar veremediğin, yardıma ihtiyacın olduğu her anda ömrüm yettikçe sana bir adım uzakta olacak, elimi uzatacağım. Dünyanın hızla daha karmaşık bir hale geldiği ve ülkemizin de bundan nasibini aldığı günler yaşıyoruz biliyorsun. Ürktüğünü görebiliyorum gözlerinden , korkma kuzum eninde sonunda iyilik kazanır,iyi insanlar kazanır. Hayat hep güzellikleri sunmaz yavrum,bazen kış olur bazen güz...Bunları bilerek yaşamak seni daha güçlü kılar. En kötü durumdan bile bir güzellik çıkarabilmek hayata bağlar seni.
     Gelecek için planlar yaptığın şu günlerde unutmaman gereken bir şey var annesinin her şeyi, seçtiğin yol ne olursa olsun ben hep senin yanında destekçinim. Elbette yanlışların da olacak. Önemli olan bu yanlışlardan doğru dersler çıkarman ve doğruyu bulman.
     İnsanları sev kuzum,kimseyi tanımadan yargılama. Senden her istenilene evet deme. Söyleyeceğin her kelimeyi önce düşün sonra dile dök ki sonra pişmanlık yaşamayasın.
     O gülüşünü hiç yitirme. Bir gün ben hayatında olamasam bile bil ki hep seni izliyor olacağım. Hep sana bir şekilde doğruyu bulamadığında kılavuzun olacağım.
     Sen çok kıymetlisin yavrum. Dünyanın hiç bir yerinde, hiç kimsenin bulamayacağı bir mücevhersin benim için. Ben 90 sen 70 yaşına da gelsen benim için sen hep en değerlim, en kıymetlim olacaksın.
     Biz birlikte büyüdük, büyümeye devam ediyoruz her şeyim. Bu yolda seninle ömrüm yettiğince yan yana, el ele olacağım. Elimi hiç bırakma kızım emi?
                                                             Seni hep seven ve en büyük hayranın olan Anne'n..

Huzur

    Ne çok özledik huzurlu günlere uyanmayı, ne çok özledik insanların ecelleriyle bu dünyadan göçmesini... Ve ne çok özledik çocukluğumuzdaki gibi herkesi kayıtsız şartsız sevmeyi...Eşinin ve çocuğunu gözü önünde katledilen polislerimiz, uykusunda şehadete yürüyen askerlerimiz, gerçekten sadece barış istedikleri için bedenleri parçalanan insanlarımız...
    Kim bunlardan nemalanıyorsa iğne deliği dolsun bedeni,azar azar, ılık ılık aksın kanı yaptıklarını düşünecek çooook vakti olsun gebermeden önce.
    Neyi paylaşamadık anlayamadım bir türlü...Neden böyle oldu,kim niye bu ülkeyi bu hale getirdi.

HEPİMİZ BİR GÜN EBEDİYETE KAVUŞACAĞIZ GÖTÜRECEĞİMİZ HİÇ BİR ŞEY YOK. BUNUN BİLİNCİNE VARIN ARTIK.

Kuru Fasulye

Selam Herkese ;
     Okul başladığından beri evin içinde bir koşturmaca hakim. Servis güzergahlarımız ve saatlerimiz hala oturmadı. Cinnetin beni çağırıyor ama inatla gitmiyorum :)) Küçük Hanım hipoglisemi olduğu için düzenli yemek yeyip içmesi gerekiyor. Bu yüzden itiraz etse de her sabah inatla ona kahvaltı hazırlıyor ve kahvaltı yapmadan evden çıkmasına izin vermiyorum. Çantasına da mutlaka sandviç,meyve vs türü gıdalar koyuyorum. Tencere yemeklerinin bir kısmını da yemesi için yanına pilav,makarna türevi ek bir şey yapıyorum. Pazartesi günkü menümüz patlıcan tava,sucuklu makarna, yoğurt ve turşuydu. Anlayacağınız üzere makarna rüşvetti :)
     Dün de kuru fasulye pişirdim. Hayat arkadaşım çok seviyor diye. Ama küçük hanım küçüklüğünden beri "taneli" diye adlandırdığı hiç bir besini ağzına koymuyor. Ona da pazartesi menüsünü tekrar ettik. Biz kuru fasulyeye yumulduk o patlıcan makarnaya :)
     Herkes kuru fasulye pişirmeyi bilir ama ben yine de tarif vermek istedim.


Malzemeler:
2 su bardağı kuru fasulye ( bir gece öncede ıslattım, sabah işe gitmeden 30 dk haşladım.)
2 domates (rendelenecek)
1 baş kuru soğan ya da 10 adet kadar kıska soğan
2 adet yeşil biber,1 adet kırmızı biber (ince ince doğranacak
Bir kaşık biber salçası
Tuz , kimyon
İsteğe göre kemikli ya da kemiksiz et ya da hiç biri :)

Kemikli etlerimi bir gece önceden haşlayıp ayıkladım. Soğanı küçük küçük doğrayıp,biberlerle birlikte yağda hafif pembeleştirdikten sonra salçayı ekledim. Salça kokusunu verdikten sonra rendelenmiş domatesleri ekledim. Domates hafif pişmeye durduğunda etleri ekledim. Şöyle bir iki dakika tencerede çevirdikten sonra haşlanmış fasulyelerimi ekledim. Ben fasulyeyi pişerken dağılmasın diye haşlarken biraz diri bırakıyorum. Fasulyeyi ekledikten sonra 5 dakika kadar tencerede kavuruyorum. Kavrulduğuna emin olduktan sonra malzemeleri 2 parmak geçecek kadar ılık su ekledim. Kaynamaya başlayınca altını kısıp, suyu ve tadı kıvam alana kadar pişirdim. Fasulyenin cinsine göre değiştiği için pişme süresi veremiyorum. Ocaktan almadan 5 dakika kadar önce de tuz ve kimyonunu ekledim.
Tarifi denemenizi tavsiye ederim. Tadına doyum olmuyor.
Şimdiden afiyet olsun :)))

Okul Servisleri

Merhaba Herkeslere
     Bugün bizim ufaklığın ders programı değişti. Haliyle okul çıkış saati ve servis saatleri de değişti. Tam 1,5 saattir telefonda servis firmasının çaycısından müdürüne kadar herkesle konuştum. Sonuç koca okulda iki kişi servise binemedi, biri de benim kızım. Şu saat olmuş daha okuldan yeni hareket ettiler. İki çocuk için ayrı servis kaldırmışlar. İnşallah yarın bu aksaklık düzeltilir de daha okulun başında kimseyle kavga etmek durumunda kalmam. Müdür diye bir adam koymuşlar firmanın başına adama .... Bey ve siz olarak hitap ediyorum cevap olarak da "apla senin çocuk yanımda korkma mutlaka servis ayarlayıp yollayacam" oldu.
     Çok gerildim, şiddete meyilliyim şu saatler.

Kan'dan Beslenenler

     Herkese merhabalar. Bu tip bir yazı daha önce hiç yazmadım,  yazmayı da düşünmüyordum ama artık dayanamıyorum. 6 Haziran seçimlerinden beri ülke kan gölüne döndü. Kan'dan beslenenler kaldıkları yerden devam ettiler. Dağdakilerin kime,nasıl ve ne şekilde hizmet ettikleri bu yaşananlarla iyice afişe oldu.
     Aslında söylemek istediğim o kadar çok şey var ki... Malum sebeplerden ötürü konuşmaya, yazmaya korkar olduk. Sesimiz içimize kaçtı, içimizden konuşur olduk.
     Ötekileştik, ayrıştık, insanları iyi-kötü skalasından çıkarıp dil, din, ırk, mezhep, şucu, bucu, filancı diye klasmanlara ayırdık,ayrıldık.
     Elimizdekilerle yetinip, daha fazlasını isteyemez hale gelip, hamuduyla götürenleri sadece izler tepki bile veremez hale geldik. Kısacası hepimiz birer robota dönüştürüldük. Bir reklamda her gün aynı filmi izlediklerine isyan eden çifti hipnoz eden bir karakter vardı. "Her bir repliği ezberleyeceksiniz, ne olur her gün izleseniz" gibi bir şeyler söylüyordu. İşte hepimiz oradaki çiftlere döndük.
     Dilerim Allah'tan kim bizlere bunları yaşatıyorsa evlatlarıyla sınansınlar. Evlatlarında görsünler yaşasınlar. Benim en kıymetlim evladım, herkesin de öyle olduğunu düşünerek bu duamı ediyorum. Ve diyorum ki CAN VEREMEYİN İNŞALLAH!

Yeniden Merhaba!

     Uzuuun bir aradan sonra tekrardan merhabalar herkese. Bir ayı geçmiş en son yazımı paylaşalı. Bu yaz o kadar yoğun geçti ki benim için koca yaz nasıl geldi geçti anlamadım yahu :))
     Neler oldu neler yaptık kısa kısa sizlerle paylaşmak istiyorum. Evimizin,kalbimin ortası canım kızım Gençlik Kampları kapsamındaki Kırşehir Kaman Yaz Kampına katıldı. Bir hafta olarak düzenlenen kampa zorla gitmesine rağmen dönerken de ağlayarak geldi. Seneye tekrar başvurmamı ve yine gitmek istediğini,bir çok etkinlik yaptıklarını, bir çok şehirden bir sürü arkadaş edindiğini anlatıp durdu. Küçük hanım kampa gitmeden önce yazlıktaydı. Yazlıktan bu kamp için kendisini geri getirdiğim için bana baya sitem etmişti. Ama kamp dönüşü teşekkür üzerine teşekkür etti :)
     Çalışmış olduğum şirket ilk defa bu sene 15'er günlük izin kullanmamıza izin verdi!Hayat arkadaşımın yıllık izniyle benim izin tarihimi denk getirdik. İzin tarihlerimizi kızımın kamp dönüşüne ayarladığımız için üçümüz için ilk defa çıktığımız ve asla unutmayacağımız bir tatil yaptık. Atladık arabamıza sahil yolunu kullandık ve soluğu Alanya'da aldık. Alanya'ya giderken dönüş yolunda duracağımız koyları ve mekanları belirledik. Tatile çıkmadan önce bütçemize daha uygun olacağını düşündüğümüz için bir apart otelde kalmayı uygun gördük. Booking.com aracılığı ile bir çok oteli inceledim günlerce. Rose Garden Apart Hotel'de karar kıldık. Booking.com sitesindeki yorumlardan bazılarının ne kadar doğru bazılarının da ne kadar abartılı olduğunu anladım otele giriş yaptığımızda. Otel yetkililerinin verdiği tüm bilgiler ve sitede yazan tüm tanıtım açıklamaları,fotoğraflar tam olarak doğruydu. Eksik hiç bir şey yoktu. Çalışanlar son derece kibar ve ilgililerdi. Hem ekonomik bir tatil yapmak hem de rahat etmek isteyenler için tavsiye edebilirim. Otele yerleştikten sonra kendimizi sahile attık. Akşam üstü otele dönerken yerel bir pazara rastlayınca çocuklar gibi sevindim. Gerekli erzağımızı da pazardan hem taze hem de daha uygun fiyata almak beni çok sevindirdi. Alanya'da denize girmek istiyorsanız ya parayla şezlong ve şemsiye kiralayacaksınız yada halk plajından faydalanacaksınız. Halk plajında şemsiye yok ama şezlong erken giderseniz bulma şansınız var. Biz günlük kiralamayı tercih ettik. Şezlongun ve şemsiyenin tanesini 5 TL'ye kiralıyorlar. Her gün otelde bir şeyler yapıp yemek istemedik. Ve ucuz,temiz ve lezzet üçlüsünü bir arada barından mekan araştırmasına girdik. Kurtarıcı olarak gördüğüm dönercilerden de burada bir tane bulduk. Fotoğraflarda mekanı görebilirsiniz. Alanya ekonomisi aslında büyük yüzdeyle yabancı turist üzerine kurulu ancak yerli turiste davranış şekilleri de asla kötü değildi. İki gün üst üste Dim Çayına gittik. O kadar çok tesis ve mekan vardı ki bir türlü karar veremedik. En sonunda bizim için en uygun tesisin Cennet Vadisi isimli mekan olduğuna karar verdik. Fiyatlar korkulacak kadar yüksek değildi ayrıca çalışanların ilgisi ve güler yüzlülüğü çok hoşumuza gitti. Çayın suyu o kadar soğuktu ki kızımın Dim Çayı suyu için kurduğu cümle hepimizi güldürdü: "Ya biz bu kadar soğuk suyu buzdolabından çıkarıp içiyoruz.Bu su nasıl bu kadar soğuk oluyor" :)) Bu kadar soğuk suya rağmen süper ikili hayat arkadaşım ve aşkım kızım köprülerden mi atlamadılar,kulelere mi çıkmadılar. Bendeniz ise fotoğraf çekip onları izlemekle yetindim. Onlar kadar cesaretli değilim :)) İki kez bir gündüz bir de akşam olmak üzere Alanya Kalesine çıktık. İlk defa bu kadar büyük ve bakımlı bir kale gördüm :) Kale içinde evler ve içinde yaşayanlar var biliyor musunuz? Bana çok ilginç geldi. Bir sürü eski mezar var kale içinde. Evler,kale,mezarlar,kale içindeki bir sürü tarihi mekan iç içe. Hem güzel hem korkutucu bir durumdu bu benim için. Düşünüyorum da benim kale içinde bir evim olsaydı oturur muydum diye, bir türlü cevaplayamadım bu soruyu :) Bir hafta rüya gibi geldi geçti. Dönüş yolunda da belirlediğimiz koylarda durup denizin ve güneşin tadını çıkardık. Bir iki günde Mersin ilçelerinden birinde konaklayalım diye düşünmüştük ama fiyatları görünce vazgeçtik. Sıradan bir pansiyon bile  bir günlük oda fiyatını 150 TL dedi. Oysa biz Alanya'da bunun yarı fiyatına kalmıştık. Haliyle kalmaktan vazgeçip evimize döndük. Kalan bir kaç günlük iznimizi de evimizde,arkadaşlarımızla,arkadaşlarımızla,havuzda,orada burada geçirdik.
     Ay başı itibariyle tekrar iş başı yaptım ama inanın işe giderken ayaklarım geri geri gitti. İnsanın çalıştığı yerde huzurlu olması kadar önemli bir şey yokmuş. Ne para ne pul en önemlisi huzurmuş. İş arkadaşlarım iyi insanlar ama işverenler için aynı şeyi söyleyemeyeceğim maalesef. Dilerim ki en kısa sürede kurtulurum ve evimde ailemle olurum. O kadar bıkmışım ki bu iş yeri sonrasında çalışmak bile istemiyorum, düşünün halimi...
     Tekrar görüşmek üzere hayal ettiğiniz gibi yaşamanız dileğiyle hoşçakalın :))

Davetsiz Misafir

Herkese merhabalar, dilerim her şey yolundadır hepiniz için. Pazartesi sabah ofise geldiğimde penceremde davetsiz ama çok çok sevimli bir misafirim vardı. Pencerenin pervazında gitti gitti geldi. Volta attı resmen. Açık camdan içeri girmek istedi. Çok istememe rağmen onu içeri alamadım maalesef. Ufak ufak sohbet ettik onunla. Ben ofistekileri çekiştirdim o da arkadaşlarını :) Biraz ikramda bulundum bu davetsiz misafirime. Sonra "hadi hoş çakal yine gelirim" diyerekten gitti arkadaş. Misafirim kim mi? Bakınız aşağıda kendisi :)

Bu arkadaşlarda bizim ofisimizin bireyleri. Onları da paylaşmak istedim. Finansman sorumlumuz hobisini ofise de taşıdı. İyi ki yapmış :)